Oud en nieuw. Het jaar wisselt. Ik ruim mijn atelier op en vind van alles. Een terugblik op mijn jaarproductie.  

Een groot deel van 2017 varieer ik op Picasso. Eindeloos speel ik met zijn honderd jaar oude vormentaal. Het begint met stieren. Dan komen de Olga’s.

Lijnen en vlakken

Als ik mijn atelier opruim vind ik nog enkele schetsen met kleurpotlood en fineliner; de vlakken lijken los te staan van de lijnen en vormen. Het zijn voorstellingen die ik ook nu nog interessant vind. Ze zijn ontstaan na een bezoek aan Antibes, waar de kunstenaar korte tijd in een burcht resideerde. Dat was na de oorlog. Mijn schetsen zijn gebaseerd op werk dat hij maakte tijdens de Eerste Wereldoorlog. Dat verschil in tijd is zichtbaar. De werken uit Antibes zijn rijper, raker en vrijer dan dat wat ik in 2017 bestudeerd heb. Toch ben ik blij met de lessen van de jonge Picasso. Vooral als ik kijk naar ‘Appel, kaneel en munt’, het laatste dat ik heb gemaakt met 1917 in mijn achterhoofd. Sprekende kleuren en schijnbaar willekeurige knipsels in een wirwar van beestjes vormen van dichtbij beschouwd een chaos die verdwijnt naarmate de afstand tot het werk groter wordt.

Uitstapjes

Als ik mijn werk uit 2017 doorneem, zie ik incidenteel invloed van andere kunstenaars. In Domburg schilderde ik dit voorjaar op locatie de lokale kerk die ook door Piet Mondriaan is geschilderd. Als eerbetoon gebruikte ik geel, rood en blauw. Omstanders reageerden enthousiast. Nu ik er meer dan een half jaar later naar kijk, ben ik er best blij mee. Hetzelfde geldt voor het geïmproviseerde eerbetoon aan Joan Miro. Zijn stijl komt op mij directer (en weer rijper, raker en vrijer) over dan die van Picasso uit 1917. De kunstwerken van Miro die ik dit jaar in de Kunsthal zag maakten diepe indruk op mij. De vrolijke trefzekerheid van deze meester blijft mij eindeloos boeien.

Contrast

Van twee werken kan ik niet duiden welke kunstenaar mij geïnspireerd heeft. Invloeden zijn er zonder meer. De achtergrond van de afbeelding van een forens is indirect ingegeven door Miro; vlekkerig, chaotisch en mysterieus zodat er een contrast ontstaat met de basale vormen op de voorgrond. Toen ik het maakte moest ik denken aan een nummer van Fischer Z met de titel ‘The worker’. De paarse fotomodellen tegen de gele achtergrond heb ik ook gemaakt om te experimenteren met contrast tussen voor- en achtergrond. Tussen de productie van deze schilderijen zaten enkele maanden.

Eind 2017

Het tekenen naar model boeit mij eindeloos. Ik doe het al meer dan vijftien jaar en ik merk dat ik nog steeds bijleer. Soms is dat door te versimpelen, maar het kan ook zijn dat ik versnel of een bepaald deel uitdiep of met licht of kleur experimenteer. De modeltekeningen van dit jaar stammen allemaal uit de herfst. Zo ook de tekening van catwoman. En ik kan het niet laten. Nog één keer pak ik de schaar en zet die in verpakkingsmaterialen en een tijdschrift. Witbier en National Geographic. Het levert een verrassende cocktail op die het artistieke eind van 2017 bezegelt.

 

Written by HRWibier