In Zuid-Frankrijk staat hoog boven Lodève een dolmen met een gat erin. Coste-Rouge is de naam. Omringende rotsen zijn uitgesleten door menselijk handelen. Geschiedenis is hier voelbaar.

De weg kringelt tussen dichte begroeiing door. Hij leidt eigenlijk niet naar de dolmen, maar naar de priorij van Saint Michel de Grandmont; een Romaans bouwwerk dat ten onrechte niet vermeld staat in de meeste reisgidsen. Het is niet zo groot als de spectaculaire abdijen van het zuiden, maar biedt daarentegen meer intimiteit. De kleine kloostergang creëert in zijn bescheidenheid een effectieve beslotenheid die aanzet tot meditatie. Hier heerst rust. De weg naar God ligt hier open voor wie hem wil zien. Een plek om te bidden en te smeken.

Coste Rouge

Het park achter de priorij geurt door de net gevallen regen naar dennenhars. Ik nader de top van de berg en kijk kilometers ver. Ik ben onder de indruk. Beneden ligt Lac du Salagou met zijn geërodeerde kust. Het blauw van de wolken spiegelt in het water. Ik zie de rode aarde in de verte. Vandaar die naam: Coste-Rouge. Ik ga op in het uitzicht. Aanvankelijk zie ik daardoor niet dat de stenen hier grijs zijn met wittige vlekken van korstmos, bijna net als onze eigen hunebedden. Wat dichtbij is blijkt om meerdere redenen nog spannender dan dat wat ver weg ligt. Een rots met een uitgehouwen bekken. Een gat met een gootje. Het offerbloed is opgedroogd en weggesleten door de regen. Het is minder voelbaar dan in de priorij, maar ook hier werd gebeden en gesmeekt.

Gat

Voorbij de rotsen zie ik de dolmen. De bijnaam is de Feeëngrot. Dat komt vast door dat gat aan de voorkant. Iemand met meer fantasie dan ik zag hier kleine wezentjes in en uitvliegen. Vier en een halve eeuw geleden sleepten mensen deze megalieten op elkaar. Daar bovenop legden zij keien die later voor de bouw van de priorij zijn gebruikt. Het geheel dat werd afgedekt met aarde vormde een heuvel. Daarin was een gang tot het gat in de steen naar een duister binnenste. Zo ontstond rust en beslotenheid. Een plek voor half vergane voorouders. Een weg naar de goden. De tijd verstreek. Kelten verschenen. Ceasar voerde oorlog in Gallië. Christus herrees. Romeinen verdwenen. Stenen kregen een nieuwe bestemming. De onderwerping aan het goddelijk bleef.

Written by HRWibier

1 Comment

Franse hunebedden - Dolm.nl

[…] ook. In Draguignan staat bijvoorbeeld de Feeënsteen, die ooit een aanslag had te verduren. En bij Lodève staat een hunebed met geheimzinnige rotsen met uitgehouwen bekkens en […]

Comments are closed.