Dolm.nl

Rijden door het Menhirveld

De menhirvelden van Carnac zijn wereldberoemd. Hekjes versperren de toegang voor al te nieuwsgierige bezoekers, die enkele kilometers verderop de stenen wel gewoon aan kunnen raken op kleinere velden. Een enkel menhirveld wordt doorsneden door een drukke weg.

De duizenden menhirs van Carnac staan keurig in lijnen opgesteld, verdeeld over vier grote groepen; Menec, Kermario, Kerlescan en Keserho. De grootste stenen staan aan kop. De kleintjes volgen in lijn. Af en toe staan kleine exemplaren aaneengeschakeld als muurtjes ter afscherming van het veld. Daarnaast staan ook hedendaagse hekjes. In het laagseizoen kunnen ze open, daarbuiten niet. Toeristen krijgen de mogelijkheid om tegen betaling met een treintje langs de hekjes te rijden en zo het geheel overzien. Kijken kan ook vanaf het dak van het bezoekerscentrum. Binnen kunnen geïnteresseerden meer het detail opzoeken door tentoonstellingen te bekijken en merchandise te kopen. IMG_1983Menhirs aanraken en ertussendoor lopen kan ook, maar niet Carnac. Er zijn kleinere velden, onder andere in Sainte-Barbe en Plouharnel. Mijn favoriet is het veld bij Kerzerho; prachtige grote stenen waar je dichtbij kan komen. Ernaast bevindt zich een rustige parkeerplaats. Die is goed bereikbaar, want de weg loopt dwars door het menhirveld. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er – misschien al honderden jaren geleden – ooit stenen zijn geruimd omwille van het verkeer. Vroeger was er namelijk niet zo veel interesse voor de stenen. Niemand nam de moeite om de gevallen exemplaren recht te zetten. Waardering ontstond pas in de 18e Eeuw.

IMG_2013

Ondanks al die jaren van studie weten we nog steeds niet waarom de stenen zijn opgericht; de zin van al dat zware werk ontgaat ons volkomen. Dat raadsel maakt de stenen nog mooier en zo’n weg is een prachtige metafoor voor het contrast tussen de magisch ogende menhirs en het praktisch realisme van de moderne tijd: Auto en menhir flitsen aan elkaar voorbij zonder contact te maken. De een heeft een functie, de ander niet meer. De menhir bestaat langer en zal langer blijven bestaan; steen is nuttelozer, sterker en geduldiger dan staal.

Ook mooi vond ik de stenen op kleine veld van Saint-Pierre-Quiberon. Wat mij hier trof waren de grillige vormen. Ik kreeg haast het gevoel dat iedere menhir een bijzonder individu was met een eigen karakter. Onzin natuurlijk, maar wel een heerlijk extra schepje bovenop de magische uitstraling van de stenen.

IMG_2196