Oeroude geschiedenis voor iedereen

Valthe: Geest en hunebed

Deel dit bericht:

Langsrazend trein- en autoverkeer. Klimmende kinderen. Uitgelaten honden. Soms is er zo veel leven rond en op een hunebed dat je bijna vergeet dat je op een plek bent die ooit veel heeft betekend voor het spirituele leven van onze voorouders. Kan je die vergane spiritualiteit ter plekke nog waarnemen? Ik probeer het in Valthe.

Het wetenschappelijk antwoord is negatief. De Drentse hunebedden zijn de enige oude steenstapels met hier en daar nog wat botten en scherven. Het zijn tastbare overblijfselen uit het verre verleden, waarschijnlijk restanten van begrafenisrituelen en voorouderverering. Er bestaan aanwijzingen uit de antropologie dat de overledenenen (deels) voor speciale gelegenheden uit het hunebed gehaald werden om te participeren in de festiviteiten, maar zeker weten doen we dat niet; naar de godsdienstige en spirituele beleving van de hunebedbouwers kunnen we slechts raden.

Avebury

Susan Smit schreef een boekje over 100 spirituele plekken die je gezien moet hebben. Onze hunebedden staan er niet in. Aandacht voor Engelse, Schotse en Ierse steentijdmonumenten is er wel. Over Avebury – waar zesduizend jaar oude resten gevonden zijn – schrijft zij: “Zodra ik mijn ogen sluit om me af te stemmen op de oude energieën die hier hangen, voel ik me onmiddellijk opgetild. Het is of alsof ik al bevind in de toestand die ik normaal pas, bij uitzondering, na lang mediteren bereik. De energieën lijken van boven en beneden, van links en rechts te komen en met grote kracht door me heen te stromen. Het voelt verkwikkend en zuiver.”

Ik vind dit heel bijzonder. Zou het niet prachtig zijn als we onze kennis van en over onze verre voorouders niet alleen langs materiële weg, maar ook op spirituele manier tot ons konden nemen? Dat deze wijze voor overdracht niet voor iedereen is weggelegd blijkt wel als ik tienermeisjes met hun radio op een hunebed zie klimmen. Een uitbundige dans volgt. Opgewonden gezang en gegiechel klinkt over het landschap. Hier geen energie en kracht uit de oertijd. Slechts de opgewonden cadans van het nu. En zo gaat het vaak bij deze spirituele plekken.

Valthe

Maar soms, in een stil bos of op een verlaten stukje hei, roepen de hunebedden iets speciaals bij me op. Bijvoorbeeld die keer in Valthe. Vol ontzag kijk ik naar zwijgende getuigen van een tijd dat een mens nog amper een ecologische voetafdruk achterliet en vocht voor zijn bestaan. De zon staat laag. Het avondrood kleurt de stenen. Ze lijken energieën op te roepen of af te geven. Tot het moment dat een golden retriever aan komt rennen en zijn achterpoot optilt. Dan zijn ze weg. En hoe ik mijn best ook doe, dat hele speciale gevoel komt niet meer terug. Ik probeer het te reconstrueren in verf; warme kleuren op de koude stenen. Een zinderende horizon. De bomen en struiken laat ik weg. Voor mij helpt het een speciaal moment opnieuw op te roepen.

Susan Smit; 100 Spirituele plekken die je gezien moet hebben, 2009 Prometheus Amsterdam. ISBN 978 90 446 1268 4, paperback, 440 pagina’s, kleur.

Volg mij op social media:

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 Dolm.nl

Thema door Anders Norén