In Leiden blijkt De steentijd niet alleen van steen, maar ook van hout

Deel dit bericht:

Het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden heeft een mooie collectie prehistorische stukken. En het blijken niet alleen stenen objecten die uit het stenen tijdperk over zijn gebleven.

De voorwerpen krijgen context met een mooi vorm gegeven tijdlijn en wat videomateriaal. De oudste objecten zijn vermoedelijk zo’n 250.000 jaar oud. Dat zijn onder andere vuistbijlen, schrapertjes, mesjes en pijlpuntjes van steen. En natuurlijk ligt er ook prachtig bandkeramiek; vondsten van duizenden jaren oud uit onze Drentse hunebedden. Geen onverwachte items dus. Of staat daar toch iets …

Leiden: Vondsten uit hunebed D19 (Drouwen-W)

Hout in leiden

Leiden; hout in het Rijksmuseum van OudhedenHet is een stuk bewerkt eikenhout van zo’n 12,5 centimeter. Volkomen gaaf, alsof het gisteren is gesneden en in de olie gezet; een houten popje van 5.300 voor Christus, destijds ergens bij het huidige Willemstad verstopt tussen de wortels van een boom. Armen en benen heeft hij niet. De ogen, neus, mond en zelfs de jukbeenderen zijn duidelijk herkenbaar. Of het een lach of een grijns is op zijn gezicht kan ik niet zien. De functie die het had is onbekend. Alles is mogelijk, van speelgoed tot tovermiddel. Daar vlak naast ligt een lange boot die nog als zodanig herkenbaar is, evenals een meterslange fuik van twijgjes. Door dit soort objecten realiseer ik me dat het stenen tijdperk ook een tijdperk van andere materialen is geweest; hout, riet, botten, geweien, vlas. Zeker na de IJstijd was hout uit het uitgestrekte oerbos ruim voorradig.

IJs

Elders in het Rijksmuseum van Oudheden is een tijdelijke kindertentoonstelling over de ijstijd. De kleintjes hebben dikke pret met dierenvellen en ander illustratief materiaal. Schijnbaar opgezette wollige olifantjes en sabeltandtijgers creëren een spannend sfeertje. Alleen een echte neanderthaler ontbeekt nog. Terwijl de kinderen nerveus lachen sta ik met mijn neus tegen de vitrine die een handjevol replica’s herbergt van de kleine dikke vrouwenfiguurtjes met de ietwat misplaatste benaming ‘venussen’. Iets verder zie ik nagemaakte grottekeningen en ik probeer me voor te stellen hoe de Cro-Magnon mens 25.000 jaar geleden de koude wereld om hem heen probeerden te vatten in kleurstof, bot en steen. Onze voorouders deden het vast niet speciaal voor ons, maar het is wel prachtig dat ze zo een brug naar ons hebben geslagen en iets van hun belevingswereld hebben overgebracht.

Volg mij op social media:

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2021

Thema door Anders Norén